De berg. Een innerlijke tocht.

De berg van het leven beklimmen…

De kronkelende paden voeren ons

langs adembenemende uitzichten
en kabbelende riviertjes,
maar ook langs rotsblokken
en gevaarlijke kliffen.

Het ene moment razen we omhoog,
het andere moment geraken we
geen millimeter vooruit.

Een heldere hemel helpt ons
het overzicht behouden.
Een periode van mist
kan ons echter uit balans brengen
en doen verdwalen.

Op sommige punten moeten we kiezen
welke weg we zullen inslaan.
Sommige paden zijn reeds bewandeld,
andere zijn nog ruw en ongerept.

Ontmoetingen onderweg brengen ons
dichter bij of verder weg van ons doel.

Ondanks tegenslagen
is het de moeite waard
om te blijven klimmen
en te geloven dat we
de top kunnen bereiken,

al is het niet altijd op de manier
die we oorspronkelijk voor ogen hadden,
al bereiken we soms een verrassend nieuwe top
die we in eerste instantie niet zagen.

Advertenties

One thought on “De berg. Een innerlijke tocht.”

  1. mooie gezegd Aline!!
    Herkenbaar.
    blijven geloven is inderdaad belangrijk. Maar ook aanvaarden dat de top ( of tussentop ) niet de top is die je in gedachten had.
    Chronisch ziek zijn is niet fijn, maar het is een weg, en ook op die weg schijnt de zon af en toe!!!
    Net als ook op een gezonde weg de mist soms opsteekt!
    Mooie tekst

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s